Deutschland ya da Germany ya da Alamanya,

15 Şubat 2015 Ülkemden uzakta, ülkemi içimde taşıyarak bir parça yakınlık kurmak için okuduğum felsefenin Alamancı feylesoflarına kalktım geldim buralara. Neden böyle ya da bir bizde mi böyle, ülkem memleketim hasretim lakırdıları ama bir yandan da herkesten çok seviyoruz ya vurun kahpe ye durumları, ne onunla ne onsuz, Türkiyem ve Türkiyelilerim...Biz bu muyuz? Biz kim miyiz? Yok çözmeye niyetim falan yok, ben tembel Türk üm. Dün bir cinayet ile sarsılan ülkem, ÖZGECAN ASLAN KIZIM, senin yaşında bir kızım var benim de, koklamaya kıyamadığım, her an nasihat ettiğim, şuna dikkat et buna dikkat et, taksiye binersen plakasını yolla, metrolarda bayanlara yakın dur, birinin elinden sakın birşey yeme ki en komiği de bu ben 54 yaşındayım , bunu biz annelerimizden işitirdik, nasıl bir korku ve nasıl bir devamlılık, hala nasihat paketlerimizin içinde duran şu cümle. Özgecanım seni cennete yolladık, Annen cehennemde kaldı, nasıl bir dua nasıl bir inanç annenin yüreğine su serpecek,?, Bir de bunu yapanların anneleri, bir sen değilsin Özgecanım, kaç kadın kaç bebek kaç genç kız ve daha kaç tanesi ? bir yerde dur demek ve durdurmak gerekmiyor mu? Ne yapıyoruz biz kendimiz KADIN olarak, kaç bin tane iğne kaç bin tane çuvaldız batırmalıyız kendimize, batırdım batırmaya da devam etmeliyim, senin haberin en azından son olmalı diye. Sabahın bu saatlerin de dün gecemin kabuslarıyla uykusuz, kalktım bir şeyler yazmak istedim, ne yazılabilinirse ki koca bir hiç.. Acı acıtıyor, kelimeler kifayetsiz böyle anlarda kalıyor. .... hepiniz melek olun ve diğer melekleri koruyun lütfen.