öyle işte, öylesine olmayan bir annenin yüreğinde cevapsız sorulara bir gün Rabbin merhametiyle cevap bulma umuduyla
insan kendine şaşar mı? bu kadar dayanıklı olunur mu? rabbin işi işte, ben vazgeçecek miyim? Rab sen benden vaz geçtin mi? ben vazgeçeyim sevmekten kızımı, o bana hediye, ne yapıyorsa yapıyor, kendine zarar veriyorsa benim canımı o daha çok acıtır... beni hayatında istemiyor ise , beni torunuma bakacak değerde bulmuyorsa.... beni bir merhaba için bile fazla eksik buluyorsa, ne yapalım, sevmek ne bunu bilmeye gelmedik mi buraya, ve Rabbin sevgisi bütün sevgilerden üstün ve geçer....
mum yanıyor, sönecek, çay içiliyor bitecek, çiçek açıyor , solacak.... ben de bir gün bu alemden geçip gideceğim.... bir tek inandığım o na yüz yüze gelebilir miyim bilmiyorum... o zaman bu zamanları hatırlayıp iyi ki mi diyeceğim yoksa vah vah mı?
bazen keşke acaba belki, kimbilir....
....................HİÇ.............................. HİÇ OLMAYI ÖĞRETEN E ŞÜKÜRLER OLSUN............
