Bu sabah düşündüm de, beni en ihtiyaç duyduğum bir anda bırakıp gitti ölenlerden sonra da yaşayanlar,oysa ölenlerin ardından onları anarak onlar hakkında konuşarak yaralarımızı yaralarımı saracaktım.... ve hiç acımadılar bana , ölenlerde öyle idi yaşarken, ... düşündüm niye,,,, dünya da hiç bir zaman en sevdiklerin seni sevmiyor... bu böyle işte, ölen Zeynep kardeşimin en sevdiği sözdü deveye diken sevene ...iken... haklımıydı.... bence değil, çünkü bu içten gelen bir duygu, ben yapamıyorum.... Onlar benim biyolojik ailem, en değerlisi de kızım Meryem, onu ne kadar özlediğimi onu ne kadar sevdiğimi bilmiyor mu , biliyor en azından söyleyebildim... oradan biliyor... ve benimle ilgili hissettiği tek şey terapi ye gidecek kadar benim ona kötü anne olmam mı.... o kadar kötümüyüm, ve o kadar kötü bile olsam sen niye iyi olup ta evlatlık yapmıyorsun.... benim ailem kötü idi, öyleyse bu benim kaderim, kızımın ailesi kötü ise benim suçum....cezası ise evlatsız kalmak... neyse her zaman ki gibi, sadece Rabbin merhametine güvenip orda huzur arıyorum. ve dua ediyorum... güzel dualar özellikle kızım için.... bir gün ben nasıl onu o olmadan sevmiş isem o da beni ben olmadığım da çok sevecek ...... öyle işte..